Selecteer een pagina

Voor de tijd van Sterke Yerke kende ik de meeste mannen al, dankzij het schaatsen en de jeugdsoos van de KWJ (katholiek Werkende Jongeren). Al vanaf een jaar of 12 à 13 schaatste ik in Thialf. Ik was best goed, won ook wel eens clubwedstrijden en zo. Daar leerde ik een aantal van de mannen ook kennen, de gebroeders Schweigmann waren ook echte schaatsliefhebbers. In mijn jeugd schaatste ik dus op wedstrijdniveau, maar in de jaren ’70 heb ik eigenlijk niet meer geschaatst. Mijn diensttijd kwam tussendoor, ik trouwde met Afke en we kregen kinderen. Pas in 1984 heb ik het schaatsen weer opgepakt, waarna ik, alsof het zo moest zijn, in 1985 de Elfstedentocht heb geschaatst. Ook de tochten in 1986 en 1997 heb ik geschaatst. Daarnaast heb ik de Elfstedentocht vaak gefietst en een paar jaar geleden zelfs gelopen, waarna ik het Elfstedenbrevet heb gekregen, omdat ik de tocht zowel geschaatst, gefietst als gelopen heb.

Brief van Chris

Toen het verhaal van de Sterke Yerke begon, zat ik mijn diensttijd uit in Suriname. Op 24 april 1974 kreeg ik in Suriname een brief van Chris Schweigmann, waarin hij de plannen van de vriendengroep voor die zomer uit de doeken deed. Ze zouden een vlot bouwen en Chris schetste een tekening hoe dat vlot eruit zou komen te zien. Ik was in eerste instantie vrij sceptisch, maar toen de vriendengroep mij, samen met mijn ouders, in augustus dat jaar van Schiphol kwam halen, was ik even overdonderd, maar staken ze mij al snel aan met hun enthousiasme. Het vlot was inmiddels klaar en tijdens de Sneekweek stapte ik voor het eerst aan boord van het vlot, de Sterke Yerke I.

Balken op het dak van mijn Renault 5

Nadat de Yerke I voor de kust van Scheveningen gezonken was, werd een jaar later de Sterke Yerke II gebouwd. Hier was ik nauw bij betrokken, we bouwden elk weekend met elkaar om de Sterke Yerke II sterker te maken dan de Sterke Yerke I, zodat we de oversteek naar Engeland nu wel zouden voltooien. Materialen haalden we overal vandaan. Zo kwamen de balken voor de constructie van het vlot van een boerderij die in het buurtschap Barrahûs werd afgebroken. We mochten ze gratis hebben, maar moesten ze wel zelf ophalen. Daar reed ik dan met mijn Renault 5, met telkens slechts één balk op de imperiaal, omdat we bang waren dat de auto anders om zou kiepen. Net als met de Sterke Yerke I, voeren we in weekenden en in vakanties met de Sterke Yerke II overal naartoe, door Friesland, over de Wadden en met de Sterke Yerke II hebben we uiteindelijk Londen bereikt.

Vaste-wal-team

Bij de Sterke Yerke III ben ik nauwelijks betrokken geweest. Wel ben ik in de winter van ‘78/’79 actief geweest bij ons zogenaamde vaste-wal-team, waarmee we evenementen organiseerden. Zo hebben we feesten in De Harmonie georganiseerd en artiesten geregeld die pro bono optraden, waarbij de entreekosten rechtstreeks naar de bouw van de Sterke Yerke III en de overtocht gingen. Ik ben zelf niet bij de bouw en de tocht betrokken geweest, want Afke en ik zaten in de kleine kinderen en ik had net de zaak van mijn vader (Reitsma Bedden) overgenomen.

Van eigen zaak tot stoffeerder

Na zo’n 18 jaar heb ik de zaak aan mijn jongere broer overgedaan. Daarna ben ik als stoffeerder bij Jan Sikkes gaan werken, wat ik ook zo’n 18 jaar heb gedaan tot aan mijn pensioen. Afke en ik hebben altijd in Leeuwarden gewoond en drie kinderen gekregen.

Nieuwe plannen Sterke Yerke IV

Na de avonturen in de jaren ’70 heb ik niet veel contact meer met de mannen gehad. We kwamen elkaar wel eens tegen, maar zochten elkaar niet actief op. In 2012 is het enthousiasme weer opgelaaid voor nog een vlot, maar door de crisis zijn de plannen toen weer in de ijskast gegaan. Pas in 2018 zijn we weer bij elkaar gekomen, hebben we het monument op Bonaire gerestaureerd en in 2019 hebben we de koe bij de horens gevat en zijn we druk bezig gegaan met plannen maken voor de Sterke Yerke IV. Als bestuurslid van Stichting Behoud Erfgoed Sterke Yerke draag ik actief mijn steentje bij aan de Sterke Yerke IV, ook al gaan wij (de oude garde) niet meer zelf bouwen of varen! Dat laten we graag aan de jongeren over.